Hāngū (i), a. Dumb, quiet, not talkative. He wahine hangu.—E kore taku tane a Ponga raua ko tana iwi e noho hangu, ka whai kupu ano ratou (W. iv, 47). ‖ wahangu.
Williams Dictionary
Hāngū (ii), hāngungu, v.t. Scrape strips of flax (as hukahuka) with a shell, to make it softer, more pliable, but not so as to disengage the fibre. He mea hangungu te harakeke ki te kuku, a ka raranga.—Kai te hāngū harakeke a Makurata. ‖ hākuku.
Williams Dictionary