Kū (i), a. 1. Silent. ‖ ngu.
2. Wearied, exhausted.
Williams Dictionary
Kū (ii). 1. n. A game. = ti ringaringa. ‖ ti (iii).
2. v.i. Play at ku. E teka ana, e ku ana, e whai ana (W. iii, 7).
Williams Dictionary
Kū (iii). 1. v.i. Make a low inarticulate sound, coo, etc. Ka ku iho ai ki te hakoro (W. ii, 67).
2. n. Said to have been a one-string instrument played by tapping with a stick.
kūkū, n. Hemiphaga novaeseelandiae, pigeon. Kua rongo raua i te kapakapa o te harirau o te kuku (T. 146).
kukū. 1. n. Grating sound. Ka rongo a Kupe i te kukū o te takere o te waka (T. 116).
2. v.i. Grate, make a grating sound. Whakarongorongo ana te taringa ki te haumi a te taurua e kuku nei (M. 243).
whakakukū, v.t. Beach a canoe. Ko te kei o te waka anake i whakakukutia ki uta (J. iii, 60).
Williams Dictionary
Kū (iv), n. Showery unsettled weather, or a personification of the same. Aua tupuna, ko Whaitiri-pakapaka, kaore he au, ko te tangi anake o te whaitiri i te rangi; ko Ku; ka mao, ka ua, ka mao, ka ua. Ko Ku tena tupuna.
Williams Dictionary
Kū (v). ——
kukū. 1. a. Firm, stiff, thickened, not fluid or watery. Ka patua te hinau, ka tatari, katahi ka pokepoke ki te wai; ka karanga mai tetahi tangata, “Kia iti te wai kia kuku ai.”—Kua kuku te kai nei.
2. n. Thick liquid.
Williams Dictionary
Ku (i). pronominal suffix of the 1st pers. sing., which takes the place of ahau in combination with certain prepositions and definitives, forming the words āku, ōku, māku, mōku, nāku, nōku, tāku, amd tōku, q.v.
Williams Dictionary
Ku (ii) = kua; occasionally used. Te rironga o Taupo i a Tuwharetoa, ku kore a Hotu i Taupo.
Williams Dictionary
Ku (iii) (poetical) = aku, pron. My. Ku kiri kohiku ki tua te Rawhiti (M. 182).
Williams Dictionary