Māka, a. 1. Shy, wild. Koia ano te maka o te parera.
2. Lithe, active, vigorous. ‖ tiramaka.
Williams Dictionary
Maka (i). 1. v.t. Throw, cast. Kua tika hoki te hapai i tana toki, tahi ra ka maka atu ki te taniwha ra, ehara kua motu (T. 110). Ko au nei te whanatu, hei te tainga riu, hei maka i te punga (M. 252).
2. Put, place. Ka makaia tana potiki hei whatu mo te pou tuarongo (J. v, 153). Maka iho te kotuku, te huia hei whakapaipai mona (T. 138). Ka maka kautia he kai ma te wahine nei (T. 189).
3. n. Stroke, blow.
4. Outward twitch of a limb, an omen. ‖ tākiri.
makamaka. 1. v.t. Throw about.
2. Cast a glance. Makamaka rua taku titiro te rae o Kaiwaru (S.).
3. Recite incantations. Kia ata makamaka i te kupu, kei mahue. Makamaka rimu, perform a rite to remove tapu after a voyage. Ka u mai taua tangata ki uta, ka tangohia e ia te rimu o te moana ka makamaka, ara ka karakia, a ka whiua atu ki te moana, koinei te makamaka rimu.
4. a. —— Tawhiti makamaka, a trap for rats, etc.
5. n. Ackama rosaefolia, a small tree.
6. Lygodium articulatum, a fern.
Williams Dictionary
Maka (ii), n. Fish-hook. Homai mahaku tetahi maka me tetahi mounu (Tr. vii, 39).
makamaka, v.t. Fish with hook and line. Generally makamaka ika.
Williams Dictionary