Peha (i), n. 1. Bark, peelings, husk, etc. He hune nga mea e tu ake ana i waenganui o nga peha o te tawhara.
2. Skin. Nga unahi, te peha, nga tuatara, i ahua ngarara katoa enei (T. 152). ‖ tapeha.
pehapeha, n. An inferior quality of fern root. Ko nga pehapeha hei kai ma ratou i nga ra katoa.
Williams Dictionary
Peha (ii), pepeha. 1. n. A set form of words, charm, proverb, witticism. Na Maui i hoatu te peha: “Koia, ko Tararauriki,” etc. (Tr. vii, 38). No reira te pepeha nei: “Nga uri o Tama whanaka roa” (T. 71).
2. Figure of speech. He pepeha te ki nei, ehara i te ki tuturu.
3. Boast. To peha taua, e Te Kirikararehe (M. 87).
4. v.t. Say, exclaim; of formal or epigrammatic utterance. Ka pepeha te hakui, “Ko Whakataupotiki ahaku, e whakatane i a ia” (Tr. vii, 49). Ka pepeha tera, “Ai ! te kakara o Tutunui e homai e te hau nei” (Tr. vii, 52). In the passive, be the subject of a saying. Ko te potiki toa na Marutuahu i pepehatia ai ko Te Ngako-ringa-kino (M. 42).
5. Boast.
whakapehapeha. 1. v.t. Boast.
2. a. Vain, conceited. He tangata whakatarapi ia, he tangata whakapehapeha (W. ii, 121).
Williams Dictionary