rarā - roar; make a dull sound
rara - rib; shoal
Rārā. ‖ rā (iv), (v).
Williams Dictionary
Rarā. ‖ rā (vi).
Williams Dictionary
Rara (i). 1. n. Rib. Rara mutu, short rib.
2. Stage on which kumara, etc., are dried.
3. Shoal of fish.
4. v. Be spread out on a stage. Ka rara nga tuna ki runga ki te ahi.
5. Broach to, be thrown broadside on. Ka rara te waka, ka tahuri.
whakarara, v.t. Score, mark in parallel lines. Taku kiri i whakararatia ki te anga tupa (M. 217).
Williams Dictionary
Rara (ii), v.i. 1. Be scattered. Ka rapu ia i a Tangaroa, ka kitea ki te rara (M. v). (Another account, p. xxxiii, has, Ka kitea atu ki te whakamarara.)
2. Rush in disorder, stampede. Ka rara nga ika ki runga o te kaharunga.
‖ marara.
3. n. Effect, repercussion. Ko te rara i tae atu ki Taitaiarangi.—Ka whakarara te waha (N.M. i, 49).
Williams Dictionary
rārā, v.t. (pass. rāngia). Expose to the heat of a fire, dry, scorch. A rangia koe te ahi a te tupua (M. 346).
Williams Dictionary
rarā. 1. v.i. Make a continued dull sound. Ka rara nga waewae i te omanga.
2. Roar. I rangona ka te waha e rara iho ana i te tauwharenga kowhatu o Moerangi (T. 158).
3. n. Continued sound. Kia whatiia i te rara o te karakia (M. 26).
Williams Dictionary
rara, ad. There, yonder. Kei ko rara he pa mo tatou (T. 121). E te kaka, e rere atu rara (M. 74).
Williams Dictionary