tānga - circumstance, place of beating; edition, hard copy
Tānga (i). 1. v.i. Be assembled. Tanga kau nga tamariki a Rewa.
2. n. Row, tier.
3. Division, company, relay, of persons. Ka wehea ano hoki tetahi tanga o ratou hei here manu (W. iii, 69). Haere tonu atu te taanga o mua (T. 193). Ko nga iwi tera nana i awhina a Ngati Raukawa, i ora ai i a Te Ati Awa, i a Ngati Ruanui, me tetahi tanga o Ngati Toa (W.M. ix, 33). Tanga whenua, people of the place. Katahi te tanga whenua ka rora i a ia.—Titiro tonu te tanga whenua (J. ii, 148).
4. In the term tāngā-kai, crop of a bird. Tānga (ii). ‖ tā (i), (ii).
Williams Dictionary
Tanga.—
tatanga, a. 1. Alert, prompt, ready. Me whakarite rawa nga hoe kia rite rawa, kia tatanga ai tatou te puta ki waho (T. 169).
2. Ready to hand. Waiho i konei kia tatanga ai mo te tango ake.
3. Complaint. Hei poapoa tonu mo Kahu kia tatanga mai ai.
tangatanga, a. 1. Loose, not tight. Ngati Awa, te toki tē tangatanga i te ra (P. 76). Ka tangatanga nga pou o te whare.
2. Easy, comfortable. Tohungia tou kakahu kia tangatanga ai tou noho i te wahi matoru (P.).
3. Free from pain. Ko toku tinana ka tangatanga; kei oku waewae anake te mamae.
4. Alert. Kia tu tangatanga i te riri.
whakatangatanga, v.t. 1. Loosen, release from restraint. E timata ana te hoe, e whakatangatanga ana te tangata i a ia.
2. Endeavour to loosen or disengage. Ka mau nga ringa o te teina, whakatangatanga noa; kihai i riro ake te punga (M.M. 185).
Williams Dictionary
tānga, n. 1. Circumstance, time, or place of dashing, striking, etc. ‖ 1–12, above. Kei hea te wahi tanga wahie?—He whakawai tanga moko (M. 57). Tānga kakariki, a perch or stand so arranged that parakeets settling on it could be killed by a blow from a stick. Tānga ika, (a) The slaying of something either as an offering for, or subsequently dedicated to, an atua. E ta, me patu e taua te oi hei tanga ika ma taua (W. iii, 39). Kia tae atu au ki te kawe i te hau o tenei tanga ika (T. 22). (b) The custom of presenting to the relatives of a warrior the property of one whom he has slain in battle.
2. The place where a seine is brought to land. Tawewetia te tanga mo te kupenga.
Williams Dictionary
tānga, n. The operation of netting or weaving. E rua tekau tanga o te kete ka kitea i reira (M. 230).
Williams Dictionary