Tūmū. 1. n. Promontory, headland. Ka tae atu ki runga atu, ka kite ia i te tumu whenua e takoto ana i waho. Tumu whakarae, fig., chief. Ka haere te pipi aihe, ka noho te tumu whakarae (P.).
2. a. Contrary, of wind. He hau tumu.
3. v.i. Go against the wind, work to wind ward.
Williams Dictionary
Tumu (ii), v.i. 1. Halt suddenly. Kauaka tumutumu te kura i Awarua (J. ix, 201).
2. Twitch, start. Tumu ana te waewae, he kowhera; he aitua.
3. Coo, grunt. Ka whakatika katoa ki te titiro; ara e noho iho ana; otira i rangona ki te tumu, i tino kitea ai (T. 16).
Williams Dictionary