Tiwaha, v.t. Shout after, bawl out for. Me tiwaha atu nga tangata.—Tiwahatia atu.
Tiwai (i). 1. a. Lasting, permanent. Katahi ano ka tiwai te noho o te pakeha.
2. n. Trunk, main stem of a tree. Kotahi tonu te tiwai o te rakau, kotahi tekau ona manga.
3. Hull, main body of a canoe. Ehara, to kau ana ko nga rauawa anake, takoto humuhumu kau ana ko nga tiwai anake (T. 171).
page 427
4. Canoe without attached sides, and, in poetry, canoe. Kia utaina ki te tiwai e rere ai ki tawhiti (M. 87). Hoea ki tawhiti he tiwai taua no Te Kahukura hei uta i au (M. 206).
Williams Dictionary