whakaanga. 1. v.t. Cause to face in a certain direction.
2. n. Canoe with figurehead facing backwards.
angaanga, n. 1. Head. Ka taha te patu tona angaanga (T. 91). Te papa o te angaanga, the skull. Kiri angaanga, scalp. Horea, e Waha, to kiri angaanga (M. 347). Kai angaanga, curse. = kai upoko. Hei kai angaanga mo Te Keteiwi (M. 348).
page 11
2. fig. Elder, chief. He nui muringa hei ki mai i tona angaanga (P. 22). Ka kite koe i ta te angaanga riri (P. 37).
whakaangaanga. 1. v.i. Debate with oneself. Te wahi i whakaangaanga ra tatou hei reira tatou.
2. v.t. Calm. Ka puta ake taua maia ki runga, whakaangaanga ai i te rangi, whakamarie ai (T. 72).
Williams Dictionary