Rākai, rākei. 1. v.t. Adorn, bedeck; used of the person and of inanimate objects. Ka rakaitia tona tupuna, ka pai ki tana titiro iho.— Ka ki ki nga tamahine, “Rakei i a korua” (J. xx, 19).
2. v.i. Adorn oneself. Kei te rakai a Tapuae me te iwi (Pi. 126, 2).
whakarārakai, v.t. Adorn, decorate. Whakarakei ana a tuawahine i a ia, ka pai (J. x, 204).
Williams Dictionary