karo - dodge, avoid
Karo (i), kakaro. 1. v.t. Parry, avoid a blow. He tao rakau e karohia, ka nemo (P.).
2. n. A protective spell; also called kaikaro. He mata-tawhito te karakia a Tamure hei rongoa mona, he karo (T. 172). ‖ kaikaro (ii).
Williams Dictionary
Karo (ii), v.t. Pick out of a hole. ‖ tikaro.
karokaro. 1. n. Slave.
2. Marauding party.
3. v.t. Pick out. Karokaro i te taturi o to taringa kia areare ai (S. 10).
Williams Dictionary
Karo (iii), n. 1. Pittosporum crassifolium and P. cornifolium, trees. Ka titiro e. he karo ra i tu mai kia wawe ia te kite.
2. A black dye from above trees. kaikaro (i).
Williams Dictionary
Karo (iv), n. Pudenda muliebria.
Williams Dictionary
Karo (v), ad. Presently, shortly, as in following expressions: Karo taua, or Karo taua ka haere (Let us go).‖ taro.
Williams Dictionary