Pūkai, pūkei. 1. n. Heap, crowd. Haere ra, e pa, taria e hoki mai ki a matou ra, ko te pukai pani, e kuwawa noa nei (S.).
2. v.i. Lie in a heap. Ka rukea nga tupapaku ki waho pukai ai (T. 153). He ana koiwi, e ka pukei (T. 155).
3. Lie listless. Hoki mai noa ana ki te pukai, wheo ai (M. 10).
4. v.t. Lay in a heap. Pukairia nga oneone ki waenganui.
pūkainga, n. Heap. He pukainga pakake ki Te Roto-a-Tara (M. 179).
Williams Dictionary
