Hāngai, a. 1. Opposite, confronting. Kia hangai mai tou kanohi.—I korerotia hangaitia ki a ia (It was spoken to his face).
2. Across, at right angles, astride. Hangai pu nga waewae. He toki hangai, an adze. = he toki aronui. ‖ Bul. iv, 18, 19, 20.
hangaitanga, n. Counterpart, equivalent. Ko te hangaitanga o tana kupu he pai.
Williams Dictionary