Kitā. 1. n. Chirp, stridulation of the cicada.
2. v.i. Sing, stridulate, as the cicada. E kita nei hoki te tarakihi (Of a hungry man when food is scarce) (P.).
whakakitā. 1. v.i. Make to stridulate, as the cicada. Taria i haramai ki konei whakakita ai te tarakihi, kita, kita (M. 386).
2. n. Singing in the head.
Williams Dictionary
Kita. 1. ad. Tightly, fast. Mau kita taua maia i nga taura a taua hunga (T. 19).
2. Intensely, brightly (of colours), as whero kita, whero kitakita. Oia, oia te mata o Ruanuku ki te wai kia ma, kia ma, kia ma kitakita (M. 393).
3. a. Tightly clenched. Ka kita aku niho (M. 401).
kitakita, n. Anything very small.
Williams Dictionary