whakatū. 1. v.t. Erect, set up, raise. Whakaturia tana whare, ko Te Rangiao (M. 325). Ka whakaturia nga tuaahu (T. 112).
2. Propose a subject for discussion, etc. Ka whakaturia tana tamahine i konei, a Te Kahureremoa, ma te tama a taua tangata (T. 143).
3. Instigate. Whakatu tonu atu kia tahuti taua wahine (Pi, 131, 6).
4. n. Formal or set speech. Na Te Koki enei whakatu ki ana tamariki.—Kei te korero whakatu, “Kei au a Raumati” (T. 102).
Williams Dictionary
whakatū, v.t. In the expression whakatu rakau, practise with weapons. Tona maramatanga o te whakatu rakau he ako ki nga tamariki.
Williams Dictionary