Keri = kari. 1. v.t. Dig. Ka keria te rua haeroa (T. 86).
2. Dig up, scratch out of the ground. Ka kitea e ia te totara, ka keria (T. 90). Ki te keri mataitai mau (M. 78).
3. v.i. Rush along violently, as the wind. Hau titiparerarera, keria te tupairangi (Sh.T. 134).
keria, n. The cry of the torea, a sign of peace: “Keria, keria !” (“Dig, dig !”—i.e., Cultivate your lands).
kekeri, v.i. Fight, quarrel.
kerikeri. 1. v.t. Dig up repeatedly. Hei ora mona ki tona whenua, kerikeri pipi atu ai (As a slave for him at his home to dig up cockles) (M. 84).
2. a. Rushing violently. I nga wa e pupuhi kerikeri ai nga hau o te tonga (W. ii, 82).
Williams Dictionary