Kari (i) = keri. 1. v.t. Dig.
2. Dig for, dig up. Kai te kari pohue … hei o ki te taiapu (T. 157). Ka kitea e ia te totara, ka keria; koia Totara-keria (T. 90).
3. Cleave, wound. Ka oti te upoko te kari rawa ki te patu (W. iii, 7).
4. v.i. Rush along violently. Ka kari tera te hau nei.—He matangi ruru hau, he tonga kari whenua (M. 388).
kākari, v.i. 1. Be urgent, be importunate. Ka kakari kia noho matou.
2. Wrestle, quarrel. E kakari mai ra nga tamariki.—Apopo taua kakari ai (W. iii, 100).
kakari, n. 1. Fight, battle. Te whawhai nui he kakari; to nga tangata tokorua, he kākari. (A general engagement is calledkakari; one between two persons, kākari.)
2. Notch.
3. Valley, dip in a ridge.
kakaritanga, n. Valley. ‖ kakanitanga.
karikari. 1. v.t. Strip off. Haere ki te nehenehe ki te karikari aka hohou taiepa.
2. Dig. Ka ora karikari aruhe, ka mate takiri kaka (P.).
3. n. Notch.
whakakarikari, v.t. Notch. Me whakakarikari kau te rakau nei.
Williams Dictionary