Horo (i). 1. v.i. Fall in fragments, crumble down, slip, as land. Ka horo te pari ki te moana.—E horo ranei i a koe te tau o Orongomaitakupe ? (T. 182). Pass. horoa, be fallen upon by anything.
2. Drop off or out, as a number of small articles. Ko te kumara ka horo haere tonu i te huarahi (T. 136). E kore e rokohapainga ka horo ano nga ngohi ki raro (T. 179).
3. Fall, be taken, as a fortress, etc. Apitiria tonutanga atu ko te pa ka horo (T. 91). Katahi ka tomokia te pa, ka horo tetehi ngerengere (T. 66).
4. Fall off, waste away. Tu ana nga kohi anake, ka horo nga kiko, ko te tohu o te mate na (M. 281).
5. Break, as a wave. Taku nei titiro nga ngaru e horo o nga matakurae o Honipaka i waho (M. 15).
6. Differ. Kihai i horo; ina ko te ahua tonu tena (T. 61).
7. v.t. Cause to crumble down. Horoa te oneone o runga.
8. n. Landslip. Horo maunga ki tua, pakira ki tangata kotahi (P.).
whakahoro. 1. v.t. Cause to crumble down.
2. Scatter, cause to drop. Katahi ka piki ki runga ki te rakau ki te whakahoro iho i nga kawai ki raro.
3. Take to pieces. Ka whakahoroa i reira te waka nei, a Aotea (T. 112).
page 61
4. Let down, cause to slip off. Ka tae a Tutanekai ti ki tetehi o ona kakahu, ka whakahoroa atu ki a ia (T. 134).
5. Slack off, pay out a line. He manu aute au e taea te whakahoro ki te aho tamiro (M. 220).
6. Put off, delay. Poroaki, tutata; whakahoro ki tau ke (P. 81).
7. Make free from tapu. He taāhu uruuru tapu ena, whakahoro ranei i nga tapu o etahi tangata (W.W.4).
8. Free from obstructions, clear. He whakahoro i nga taringa, i nga mahara o nga akonga kua uru nei ki te whare wananga (W.W.6).
9. Pass on, hand down, as traditions. Ka tino oti rawa te Kawaerunga me ona take katoa te whakahoro ki nga tamaroa (W.W.6).
10. n. A large variety of kumara; possibly in allusion to the story of the “Horouta” canoe.
horohoro. 1. v.t. Remove ceremonial restrictions, etc., from an article. I te ata ka huhua te purenga ra, whakamama rawa, horohoro rawa, ka noa (M. xx). Ma tona ariki e horohoro e ora ai.
2. v.i. Be shattered. Kei te ngaru horohoro ki te pari (M. 107).
3. n. A species of seaweed.
horonga, horohoronga, n. Food eaten by the priest in the ceremony of horohoro. Ka mate te tupapaku, ka taona te horonga, ka kainga e tona ariki; ko reira ora ai.
whakahorohoro, v.t. 1. Abolish, do away with, by occult means. Kia rua nga tau ka whakahorohoro ai nga tapu (M. 187). Ka puta koe i raro i nga kuwha o te ruahine, hai whakahorohoro tena i nga hauhauaitu, i nga hinapo.
2. Slack off, pay out a line. Ka whakahorohoro a Ruatapu i tana manu taratahi.—I waho ano ka tukua nga punga o nga waka, ka whakahorohorotia ki uta (Allowed the canoes to move by paying out the cables).—He whai, he tioriori, he whakahorohoro taratahi.
Williams Dictionary
Horo (ii). 1. v.i. Run, flee, escape. Tukua atu ana te taua kia horo ki waho (T. 67). Ka takahia e Tawhaki, ka horo ki waho ki te moana (W. i, 90). Te ohonga ake i te ata ka matakina te pa, kahore he tangata o roto, kua horo nga tane, nga wahine.
2. a. Quick. Kia horo te tahuti (S. 106).
hohoro, a. Quick, speedy. He karakia whakapoto i te po, kia hohoro te awatea (M. 432). Ko koutou ki mua, e kore au e hohoro (T. 50). Tikina atu kia hohoro mai (T. 85).
whakahohoro, v.t. Hurry, hasten.
whakahorohoro, v.t. Provoke, challenge.
Horo (iii) = horomi, v.t. Swallow. Ka kitea tona puku e horo nei i nga uri o Tiki (T. 152). Ko te ara horomanga ano tera o te tangata kei reira (T. 162). Pass. horomia.
Williams Dictionary