Kāpā, conj. If, may be, would it were. Kapa kei konei o maua na tungane hei whakarongo mai i nga kanga mo ratou (Pi. 175, 5). Me tiki, me titiro; kapa he tawhititanga (J. ii, 224). Kapa ianei he wehenga tau koe (M. 124). Kapa ianei he matua-a-whare e hinga ana; ka hanga ano, kua oti ano (P. 42). ‖ kāpātau.
Williams Dictionary
Kapa. 1. n. Rank, row. Te kapa ota ratou haka (T. 10).
2. Play, sport. Kia mahue i a koe te kapa.
3. A variety of potato.
4. a. Disobedient, wayward. Puritia nga tamariki kapa, kei haere ki te kapa.
5. v.i. Stand in a row or rank.
kakapa, v.i. 1. Throb, palpitate. Te tau o taku ate e kakapa tonu nei (M. 256). Ko te uma kakapa ana, ano e ru ana te whenua (Pi. 133, 11).
2. Flutter, quiver. E rongo ana koe i te manu e kakapa mai ra ? (T. 146). E kakapa ana te rau o te taiaha te mau taka ki te whenua. Used also of the quivering of the hands in a haka.
whakakakapa, v.t. Brandish, flourish. Kihai i taro ka whai ano me te whakakakapa i a ratou rakau.
kapakaka. 1. v.i. Frequentative of kakapa. Ae, he kapakapa tera no te manu mate, e werohia ana e tetahi tangata (T. 146). Kia hoki mai te tau o taku manawa kapakapa (Sh.T. 170).
2. n. Wing.
3. Locusta migratoria ph. solitaria, a locust. Ka marere ki te mania, ka ngau i te kapakapa kowhitiwhiti rangataua, ka huaina ko Ngau-kapakapa-a-Kahu.
4. A method of snaring birds. Ka hutihutiria nga kai o taua mara e te porete, katahi ka mahia ki te kapakapa, ki tawhiti puta katoa, mau katoa taua iwi. Katahi ka kapakapatia e Tutunui, mau katoa, mate katoa nga porete.
5. A winged form of neck pendant. = pekapeka (Ngi.).
whakapakapa, n. Quivering of the hands, as in a haka. Ki te whakapakapa ki mua ki te upoko.
Williams Dictionary