waenga. 1. n. Circumstance, time, or place of dividing; division, dividing line. Waenga kakari, quarrel. Te mea i wehea ai he waenga kakari (S.).
2. Portion marked off by a dividing line.
3. l.n. (‖ F.L. § 8). The middle, the midst. Maranga to te ihu, to waenga, to te kei (T. 70). I kawhakina ai ki waenga te tahora (M. 246). If no other noun is expressed, mara is generally understood. Tera te koroheke ra kua tae ki waenga e karakia ana (T. 201).
Williams Dictionary